“Για μας η απάντηση στις 30 Μαίου είναι ξεκάθαρη: Μπροστά”

Η Ελένη Μαύρου "ξεδιπλώνει" τις σκέψεις της από την αγαπημένη της Κερύνεια μέχρι τη διαφθορά που για πρώτη φορά οι φορείς της έχουν πλάτες στα ψηλά δώματα της εξουσίας

 Της Ελένης Κωνσταντίνου

 Μια βιώσιμη λύση στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι η μόνη προοπτική επιστροφής αναφέρει η Ελένη Μαύρου, υποψήφια του ΑΚΕΛ στην Επαρχία Κερύνειας προσθέτοντας πως ο χρόνος αφήνει σημάδια και επί του εδάφους και στους ανθρώπους. Μακριά από λαϊκισμούς και με ξεκάθαρες θέσεις η Ελένη Μαύρου αναφέρεται και στις δυσκολίες των καιρών. Στην εξαθλίωση της κοινωνίας , στις απειλές που δέχεται η δημοκρατία, στη διχοτόμηση που παγιώνεται. Για τη διαφθορά που δεν είναι σημερινό φαινόμενο όμως για πρώτη φορά έχει πλάτες στα ψηλά δώματα της εξουσίας Σε όλα αυτά, που μπορούν να έχουν λύσεις, με την απάντηση να είναι απλή αφού μπορεί να δοθεί μέσα από την κάλπη. «Η αποχή είναι σύμμαχος του κατεστημένου. Άρα μπροστά  πίσω; Αυτό καλούμαστε να αποφασίσουμε στις 30 του Μάη. Για μας η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Μπροστά!»

 Τι είναι για σένα η Κερύνεια;

Για εμάς που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε στην πόλη αυτή η Κερύνεια θα είναι για πάντα κομμάτι του εαυτού μας. Κάποιοι μπορεί να μας ξέχασαν, να μας ξέγραψαν. Εμείς δεν ξεχνούμε. Είμαστε 47 χρόνια μετά ο συνεκτικός κρίκος που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και την προοπτική ενός ειρηνικού μέλλοντος. Για εμάς τους Κερυνειώτες μια βιώσιμη λύση στη βάση της διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας είναι η μόνη προοπτική επιστροφής στην Κερύνεια. Το «πάλι με χρόνια, με καιρούς…» δεν μας αφήνει καμιά προοπτική επιβίωσης. Θεωρώ λοιπόν ότι αυτή η φωνή, η φωνή της Κερύνειας, ιδιαίτερα ενόψει μιας κινητικότητας στο Κυπριακό πρέπει να ακουστεί ακόμη πιο δυνατά.

Όπως έχεις αναφέρει πέρασαν ήδη 47 χρόνια. Πρόσφατα είχαμε και τη διεξαγωγή της άτυπης διάσκεψης στη Γενεύη, με το αποτέλεσμα ωστόσο να μην αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Δυστυχώς η άτυπη διάσκεψη στη Γενεύη δεν πέτυχε τον βασικό στόχο που ήταν να ανοίξει ο δρόμος για ουσιαστική διαπραγμάτευση. Εν πολλοίς βέβαια αυτό ήταν αναμενόμενο.

Κρατώ ως θετικό στοιχείο ότι τόσο ο Γ.Γ των Ηνωμένων Εθνών όσο και το Συμβούλιο Ασφαλείας τοποθετήθηκαν σαφώς απέναντι στην προσπάθεια του Τατάρ και της Τουρκίας να βάλουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τη λύση δύο κρατών. Θεωρώ όμως ότι αυτό δεν πρέπει να μας εφησυχάζει. Ναι μεν η διεθνής κοινότητα απορρίπτει τώρα τη λύση δύο κρατών αλλά όλο και περισσότεροι βλέπουμε να ζητούν από την ε/κ να «διανύσει κάποια απόσταση» για να περισωθεί το γόητρο της τουρκικής πλευράς. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει η συζήτηση που γίνεται σε ευρωπαϊκό κυρίως επίπεδο, στο Συμβούλιο της Ε.Ε για μια θετική ατζέντα με την Τουρκία. Άρα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι και για πιέσεις που θα ασκηθούν στην ε/κ πλευρά.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι οι παλινωδίες και οι αντιφάσεις του Προέδρου Αναστασιάδη, οι βολιδοσκοπήσεις τα τελευταία χρόνια για 2 κράτη, για αποκεντρωμένη ή χαλαρή ομοσπονδία, έκαναν ζημιά. Διευκόλυναν την Τουρκία να βάλει τη θέση της για λύση 2 κρατών στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Το σημειώνω αυτό για να υπογραμμίσω τη σημασία να είμαστε απόλυτα συνεπείς στη βάση λύσης που αποδέχεται εδώ και δεκαετίες η διεθνής κοινότητα. Αν κάτι απέδειξε η Γενεύη είναι ότι θωρακιζόμαστε στο βαθμό που παραμένουμε συνεπείς και σαφείς σε θέσεις αρχών και στο συμφωνημένο πλαίσιο. Και βεβαίως στο βαθμό που είμαστε έτοιμοι όταν έρθει αυτή η ώρα να υποβάλουμε γεφυρωτικές προτάσεις στα ανοικτά σημεία του πλαισίου Γκουτέρες.

Άλλωστε ο χρόνος λειτουργεί εις βάρος του Κυπριακού…

Είναι γεγονός. Ο χρόνος αφήνει σημάδια και επί του εδάφους και στους ανθρώπους. Οι Κερυνειώτες, οι πρόσφυγες που έχουν ακόμα ζωντανούς δεσμούς με τον τόπο μας φεύγουν ένας-ένας. Επί του εδάφους δημιουργούνται τετελεσμένα που είναι δύσκολο να ανατραπούν. Είναι σημαντικό να αξιοποιήσουμε το διάστημα μέχρι την επόμενη Διάσκεψη και για να ασκηθούν πιέσεις στο βαθμό που είναι δυνατό στην Τουρκία, αλλά και για να διασφαλίσουμε ότι το πλαίσιο θα παραμείνει στη σωστή κατεύθυνση.

Σημάδια και στους ανθρώπους, όπως έχεις αναφέρει. Πέραν άλλωστε από τη πολιτική πτυχή είναι και η κοινωνική, η ανθρώπινη. Εδώ και 1,5 χρόνο όμως υπάρχουν εμπόδια στις διελεύσεις που δυσχεραίνουν τις επαφές μεταξύ των δύο κοινοτήτων, με ότι αυτό συνεπάγεται

Ένα λάθος που κάνει η ε/κ πλευρά όλα αυτά τα χρόνια -με εξαίρεση το ΑΚΕΛ, την Αριστερά ευρύτερα- είναι η παραγνώριση του ρόλου που μπορεί να διαδραματίσει η τουρκοκυπριακή κοινότητα. Πίσω από τη θέση «το κλειδί της λύσης το κρατά η Τουρκία», που είναι μια σωστή θέση, διαγράφουμε εντελώς το ρόλο που είδαμε να διαδραματίζουν οι τουρκοκύπριοι στο παρελθόν – και στους δρόμους και στις διαπραγματεύσεις. Ακόμη και τις μέρες που ήταν η συνάντηση στη Γενεύη είδαμε τους τουρκοκύπριους να τοποθετούνται με σαφήνεια υπέρ της λύσης ΔΔΟ, δεχόμενοι ακόμη και απειλές. Το γεγονός ότι εδώ και 1,5 χρόνο οι επαφές είναι ελάχιστες δεν βοηθά την προσπάθεια μας. Μια από τις πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να αναληφθούν από πλευράς του Προέδρου Αναστασιάδη θα ήταν το άνοιγμα των οδοφραγμάτων που θα διευκόλυνε και την καθημερινότητα πολλών ανθρώπων αλλά θα έστελνε και πολλά μηνύματα και προς την τουρκοκυπριακή κοινότητα και προς τη διεθνή κοινότητα.

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε να τίθεται πιο έντονα ότι η διαφθορά και η διχοτόμηση πάνε χέρι-χέρι. Υποστηρίζεις τη θέση ότι είναι έννοιες συνώνυμες;

Δεν θα έλεγα ότι είναι συνώνυμες. Η διχοτόμηση κρίνει το μέλλον μας, την επιβίωση μας σαν τόπο, σαν λαό. Στερεί από την Κύπρο και το λαό της τη δυνατότητα να δημιουργήσουν στο μέλλον σε συνθήκες ειρήνης. Το ΑΚΕΛ και η Αριστερά πάντα πρόβαλλε το σύνθημα «Μια πατρίδα ένας λαός» ακριβώς για να στείλει το μήνυμα ότι το μέλλον δεν μπορούμε να το βλέπουμε ξεχωριστά. Η διαφθορά είναι μια μεγάλη αρρώστια που στερεί την εμπιστοσύνη των πολιτών στο κράτος, την ισονομία, την ευημερία που δικαιούνται όλοι. Σίγουρα δεν είναι ένα καινούργιο φαινόμενο. Είναι όμως η πρώτη φορά που βλέπουμε ότι οι φορείς της διαφθοράς έχουν πλάτες στα ψηλά δώματα της εξουσίας. Το πρόβλημα είναι ότι ο ίδιος Πρόεδρος που οδήγησε την Κύπρο στο χαμηλότερο σκαλί ανυποληψίας δεν βρίσκει το θάρρος να αναλάβει τις ευθύνες του. Για να αντιμετωπίσουμε τη διαφθορά χρειαζόμαστε διαφάνεια, αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου, διαδικασίες λογοδοσίας. Χρειάζονται όμως αντιστάσεις και από την ίδια την κοινωνία.

“Oι κυβερνώντες καταφεύγουν στον αυταρχισμό για να συγκαλύψουν τα αδιέξοδα των πολιτικών τους”

Για πρώτη φορά όμως είδαμε κόσμο να αντιδρά. Μεγάλη μερίδα πολιτών βγήκε στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι μεταξύ άλλων για καταπάτηση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, για κατάχρηση εξουσίας κ.α Σας είδαμε και εσάς να αντιδράτε πολύ έντονα σε ότι αφορά τα ζητήματα αυτά. Σε συνεδρίαση της Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απευθυνόμενη προς την κ. Γιολίτη της είχατε αναφέρει «Είστε επικίνδυνη για τη Δημοκρατία. Είναι τρομακτικό, είναι εξοργιστικό το τι ζούμε».

Είναι γεγονός ότι την τελευταία περίοδο είμαστε μάρτυρες συμπεριφορών που είναι επικίνδυνες για τη δημοκρατία. Θα μπορούσαμε να σταθούμε σε πολλά: Στην αντισυνταγματικότητα των μέτρων, στις καταγγελίες που έγιναν στον παρελθόν για έλεγχο των ΜΜΕ, στην καταδίωξη πολιτών που είχαν διαφορετική άποψη. Θα σταθώ όμως σε ένα περιστατικό που για μένα είναι το πιο χαρακτηριστικό. Όταν είδαμε την Αστυνομία να ξυλοκοπά πολίτες σε μια ειρηνική διαδήλωση θεωρώ ότι ήταν η στιγμή που η κυβέρνηση πέρασε τη γραμμή που θέτει το κράτος δικαίου και η ίδια η Δημοκρατία. Οι κυβερνώντες καταφεύγουν στον αυταρχισμό στην καταστολή σε μια προσπάθεια τους να συγκαλύψουν τα αδιέξοδα των πολιτικών τους, τη διαφθορά, να στρέψουν την προσοχή αλλού. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας είναι υποχρέωση του καθενός και της καθεμιάς από εμάς.

Δυο λόγια και για το κεφάλαιο «δικαιώματα των γυναικών και σεξουαλικές κακοποιήσεις». Τι ουσιαστικό πρέπει να αλλάξει από πλευράς Πολιτείας για να απλωθεί ένα δίχτυ προστασίας;

Οι γυναίκες που βίωσαν σεξουαλική παρενόχληση, κακοποίηση, βιασμό είναι πολλές. Πολύ περισσότεροι όμως είναι εκείνοι που την έχουν δικαιολογήσει και την έχουν κρύψει κάτω από το χαλί. Η βία δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια. Στην Κύπρο μόλις τον Οκτώβριο του 2020 άλλαξε, με πρόταση νόμου του ΑΚΕΛ, ο αποικιοκρατικός ορισμός του βιασμού. Μόλις πρόσφατα, πάλι με πρόταση νόμου του ΑΚΕΛ, ποινικοποιήθηκε ο «διαδικτυακός βιασμός». Η Κύπρος έχει υπογράψει διάφορες συνθήκες για την καταπολέμηση της βίας, είναι πολλές όμως οι «δεσμεύσεις» που μένουν μόνο στα χαρτιά. Πρέπει να γίνουν πολλά ακόμα για να απλωθεί ένα δίχτυ προστασίας των γυναικών σε αυτόν τον τόπο.

Τι θα απαντούσατε σε κάποιον ψηφοφόρο, που γυρίζει την πλάτη στις εκλογές; Γιατί να ψηφίσει;

Ζούμε σε δύσκολους καιρούς. Η κοινωνία εξαθλιώνεται, η δημοκρατία απειλείται, η διχοτόμηση παγιώνεται. Δεν είναι αυτή η δική μας Κύπρος. Τα πράγματα όμως δεν αλλάζουν με τα ευχολόγια και τα παρακάλια. Οι εκλογές μπορεί να μην είναι ο μόνος τρόπος, αλλά είναι ένα όπλο που έχουμε στα χέρια μας και δεν επιτρέπεται να το παρατούμε. Εμείς του ΑΚΕΛ-Αριστερά-Νέες Δυνάμεις δίνουμε τις μάχες μας διαχρονικά -και εντός και εκτός Βουλής, δίπλα στον μη προνομιούχο, δίπλα στη μικρομεσαία επιχείρηση, δίπλα στους εργαζομένους, δίπλα στους άνεργους. Δεν λαϊκίζουμε ούτε χαϊδεύουμε τα αυτιά του κόσμου. Παραδεχόμαστε τις αδυναμίες, μαθαίνουμε από τυχόν λάθη μας και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι. Γι’ αυτό εκείνοι που λεν «όλοι οι πολιτικοί είναι το ίδιο» καλά κάνουν να το σκεφτούν ξανά. Γιατί μια τέτοια θέση μόνο τους ένοχους βολεύει.

Η απάντηση λοιπόν είναι απλή: Η αποχή είναι εχθρός της δημοκρατίας, είναι εχθρός της ανανέωσης, είναι εχθρός της αλλαγής. Η αποχή είναι σύμμαχος του κατεστημένου. Άρα μπροστά ή πίσω; Αυτό καλούμαστε να αποφασίσουμε στις 30 του Μάη. Για μας η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Μπροστά!

Related Articles

Back to top button