“Εάν έχει νόημα να ζούμε σε αυτό τον τόπο, αυτό εμπερικλείεται στον αέναο αγώνα για επανένωση”

Η Μαρία Παπαλαζάρου Φράγκου "ξεχωρίζει" μνήμες, "κουβαλά" συμβουλές και επιμένει σε αρχές και ιδανικά με κύριο "συστατικό" τη πολλή αγάπη

 Της Ελένης Κωνσταντίνου

Γνωστή για τη δημοσιογραφική της πορεία η Μαρία Παπαλαζάρου Φράγκου αφήνει πίσω της το κεφάλαιο αυτό και ρίχνεται στο στίβο των βουλευτικών εκλογών με το ΑΚΕΛ στην Επαρχία Πάφου. Οσοι γνωρίζουν προσωπικά τη Μαρία ξέρουν πολύ καλά ότι η σκληρή εργασία είναι κάτι που τη διακρίνει, όπως και η πίστη της σε αρχές και ιδανικά. Αρχές και ιδανικά που κληρονόμησε από τους γονείς της Παπαλάζαρο και Αγαθονίκη των οποίων οι συμβουλές παραμένουν χαραγμένες στο μυαλό της. Από τις μνήμες των χαμένων της αδελφών, στη καθημερινή μάχη, δίπλα στον απλό άνθρωπο και αυτά που τον προβληματίζουν, στις τοπικές κοινωνίες και στα όσα τις περιβάλλουν, και από τη δίκη της Χρυσής Αυγής δίπλα στη Μάγδα Φύσα ως ένα μνημόσυνο για τη δική της αδικαίωτη μάνα, στη συνεχή προσπάθεια για λύση και επανένωση του τόπου μας.

 Από τη δημοσιογραφία στη πολιτική. Θα έλεγες ότι είναι μια θαρραλέα απόφαση;

Το εγχείρημα για μετάβαση από τη δημοσιογραφία στην πολιτική δεν είναι ασφαλώς κάτι πρωτόγνωρο. Είναι όμως ένα εγχείρημα που απαιτεί πολλή σκέψη, διότι μετά δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Πυλώνας της δημοκρατίας είναι και η συμμετοχή στην πολιτική ζωή μιας χώρας, είναι και η ενάσκηση του δημοσιογραφικού λειτουργήματος. Ωστόσο, όσοι πατούν με το ένα πόδι στη βάρκα της πολιτικής και με το άλλο πόδι στη βάρκα της δημοσιογραφίας, στο τέλος πέφτουν μέσα στο νερό. Οι δύο ρόλοι συγκοινωνούν μεταξύ τους, δεν μπορούν όμως να επιτελούνται ταυτόχρονα.

Μάνα, σύζυγος, αδελφή, εργαζόμενη μα και αγωνίστρια ζωής. Με λίγα λόγια γυναίκα. Αλήθεια πως καταφέρνεις να ανταπεξέρχεσαι σε όλες τις προκλήσεις;

Όπως κάθε άλλη εργαζόμενη, μητέρα, σύζυγος, έμαθα κι εγώ στο δύσκολο στίβο της ζωής ότι όλα μπορούν να γίνουν κατορθωτά με πολλή αγάπη, με πολύ κόπο, με θέληση, με όραμα και πίστη σε αρχές, αξίες και ιδανικά. Δεν θεωρώ ηρωικό αλλά ανθρώπινο μια μητέρα ή και ένας πατέρας -γιατί δεν βλέπω καμιά διαφορά μεταξύ των δύο- να φέρνει σε πέρας επιτυχώς τους πολλαπλούς ρόλους και την αποστολή του.

Μαρία κουβαλάς ένα επίθετο συνώνυμο με την ιστορία του τόπου μας. Ένα τιμημένο επίθετο. Νοιώθεις ότι φέρεις και περισσότερη ευθύνη;

Η βαρύτητα του επωνύμου της οικογένειας μας είναι συνδεδεμένη με το αίμα των αδελφών μου Σωτήρη και Κυριάκου, αλλά και με τους αγώνες και τις θυσίες των γονιών μου, του Παπαλάζαρου και της Αγαθονίκης. Προσωπικά, ένιωσα αυτή τη βαρύτητα από την παιδική μου ηλικία. Βεβαίως, είναι τιμή μας το επώνυμο που φέρουμε, αλλά ταυτόχρονα είναι και ένα χρέος. Την ίδια ώρα, όλα τα αδέλφια έχουμε και τη δική μας πορεία στη ζωή και τους αγώνες. Δεν είμαστε αχθοφόροι ενός ονόματος.

Ποιες μνήμες ξεχωρίζεις από την παιδική σου ηλικία; Τι είναι αυτό που σου δίνει δύναμη;

Οι μνήμες που ξεχωρίζω είναι αυτές των χαμένων αδελφών. Τα λόγια που μου έλεγαν, οι συνήθειες που είχαν, τα αστεία που έκαναν, τα πράγματα που μου έμαθαν. Δύναμη εξακολουθώ να αντλώ -και μετά θάνατον- από τις πατρικές και τις μητρικές συμβουλές και παροτρύνσεις, που μένουν χαραγμένες στο μυαλό μου. Και εκεί θα μείνουν για πάντα, όσο ζω.

Επιστρέψαμε από την Πενταμερή με μισοάδειες βαλίτσες. Εκτιμάς ότι θα υπάρξει κάποια θετική εξέλιξη στο Κυπριακό ή έχει χαθεί το μομέντουμ για την πολυπόθητη λύση;

Αλίμονο να χάσουμε την πίστη και τη βούλησή μας για το όραμα της ειρήνης, της λύσης και της επανένωσης της πατρίδας μας. Εάν έχει νόημα να ζούμε σε αυτό τον τόπο, αυτό εμπερικλείεται στον αέναο και διαρκή αγώνα για ελευθέρια και επανένωση. Σίγουρα οι συνθήκες δεν είναι και οι πλέον καλύτερες για να επιχειρηθεί η εξεύρεση λύσης μέσω μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας. Δεν είναι άμοιρη ευθυνών και η ε/κ πλευρά  για το γεγονός ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης δεν διένυσε, ως όφειλε, το τελευταίο μίλι στο Κρανς Μοντάνα. Και σήμερα ικετεύουμε να βρεθούμε ξανά στο σημείο από το οποίο αφήσαμε τα πράγματα εκεί. Πλην όμως αυτό είναι πλέον υπερβολικά δύσκολο. Εμείς οφείλουμε να εμμένουμε στις συμφωνηθείσες συγκλίσεις, στα ψηφίσματα του ΟΗΕ και στις συμφωνίες κορυφής. Να διακηρύττουμε πειστικά την προσήλωση μας στην πολιτική ισότητα και στο Πλαίσιο Γκουτέρες. Από εκεί και πέρα Τουρκία και τ/κ ηγεσία θα πρέπει να υποχρεωθούν από τα Η.Ε. και το διεθνή παράγοντα να αλλάξουν την άγονη, αντιπαραγωγική και εντελώς αδιάλλακτη στάση τους.

Διαφθορά και διχοτόμηση. Εκτιμάς ότι είναι δυο έννοιες αλληλένδετες;

Αναντίλεκτα, το φαινόμενο της διαφθοράς και της σήψης που ογκούται συνεχώς επί των ημερών της διακυβέρνησης Αναστασιάδη – ΔΗΣΥ, συμβάλει στην επικράτηση διχοτομικών αντιλήψεων στο Κυπριακό. Αυτοί που δεν έχουν διάθεση να μοιραστούν οτιδήποτε με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας είναι εκείνοι οι οποίοι έχουν συνηθίσει να νέμονται – συνήθως αθέμιτα – όλα τα οφέλη, τα προνόμια, την εξουσία και τον πλούτο της κοινής μας πατρίδας, της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γι’ αυτό δεν είναι καθόλου ασύνδετο ή αυθαίρετο να υποστηρίζουμε πως η λύση του Κυπριακού θα καταστήσει πιο δύσκολη τη ζωή στους διαφθορείς και στους διεφθαρμένους τόσο στη μια όσο και στην άλλη κοινότητα.

Είσαι ένα άτομο που διαχρονικά διατηρεί πολύ καλές σχέσεις με την τ/κ κοινότητα. Τι υπολείπεται η συνεργασία μας με τους Τ/κ και ποιος φέρει την ευθύνη γι’ αυτό;

Δυστυχώς, στις πλείστες των περιπτώσεων κι ενδεχομένως μόνο με εξαίρεση τη διακυβέρνηση Χριστόφια, δεν κάναμε όσα έπρεπε προκειμένου οι Τ/κ να νιώσουν ισότιμοι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αντιθέτως, πολλές ενέργειες της ε/κ ηγεσίας έσπρωχναν ολοένα και περισσότερους Τ/κ στις αγκάλες της Άγκυρας. Και όμως το κυριότερο μας όπλο ενάντια στην κατοχή και τη διχοτόμηση είναι οι Τ/κ συμπατριώτες μας. Έντιμη, ειλικρινή και πλήρη συνεργασία με τους Τ/κ στην μετά το 1974 εποχή, δυστυχώς, μόνο το ευρύτερο Λαϊκό Κίνημα της Αριστεράς με επικεφαλής το ΑΚΕΛ έχει αναπτύξει. Οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, όσες το πράττουν δηλαδή, αναπτύσσουν αυτή τη σχέση περιστασιακά, χωρίς συνέχεια και συνέπεια και πολλές φορές για επικοινωνιακούς λόγους και μόνο. Υπολείπονται να γίνουν πολλά για να κερδίσουν την πλήρη εμπιστοσύνη των Τ/κ συμπατριωτών μας οι πολιτειακοί θεσμοί της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και αυτό επιβάλλεται να γίνει.

“Στο πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα είδα τη μάνα μου Αγαθονίκη Παπαλαζάρου”

Σε είδαμε τον περασμένο Οκτώβριο στη δίκη της Χρυσής Αυγής, στην Αθήνα. Τι σε έκανε να θέλεις να βρίσκεσαι εκεί;

Παρακολουθούσα όλο το προηγούμενο διάστημα τη διαδικασία της δίκης και με συγκίνησε το γεγονός ότι ο Παύλος Φύσσας με τη θυσία του, οδήγησε ουσιαστικά το ναζιστικό μόρφωμα στο δικαστήριο, και τελικά στην καταδίκη του ως εγκληματική οργάνωση. Στο πρόσωπο της Μάγδας Φύσσα-αλλά και μέσα από τις κουβέντες που έκανα μαζί της- είδα τη μάνα μου Αγαθονίκη Παπαλαζάρου, μητέρα δύο δολοφονηθέντων για τη δημοκρατία και την ελευθερία της πατρίδας μας. Η δική μου μάνα έφυγε από τη ζωή αδικαίωτη. Η παρουσία μου στη δίκη της Χρυσής Αυγής ήταν ένα μνημόσυνο στη μητέρα μου.

Ποιες θα είναι οι προτεραιότητες σου, ειδικά για την Πάφο,  σε περίπτωση εκλογής σου;

Η Πάφος, κατά γενική ομολογία, είναι μια παραμελημένη επαρχία που κατά τεκμήριο λαμβάνει πολύ λιγότερα από όσα της αναλογούν. Αυτή η ανισοσκέλεια προσφοράς και οφέλους, πρέπει να αρθεί. Η Πάφος είναι ελλιπής σε υποδομές, σε υπηρεσίες, σε εκπαιδευτήρια, σε έργα κοινής ωφέλειας που θα αναβαθμίσουν την ποιότητα ζωής των Παφιτών. Την ίδια ώρα χρήζει πολυποίκιλης ανάπτυξης και η οικονομία της Πάφου, έτσι που να βελτιωθεί και η αγορά εργασίας στην πόλη και την επαρχία. Υπάρχει πρόσφορο έδαφος για κάτι τέτοιο σε πολλούς τομείς και κυρίως σε πολλές περιοχές της παφίτικης υπαίθρου.

 

Ακολουθήστε τη Voice of the Island στο Facebook και Twitter 

 

Related Articles

Back to top button