Για να έχει η πατρίδα μας μέλλον…

Της Μαρίας Φράγκου*

Λες και κάποιος ρίχνει μια πέτρα στη θάλασσα και τρέχουν οι υπόλοιποι να δουν μέχρι που θα πάει και τι σχήμα θα δημιουργήσει γύρω από το σημείο στο οποίο θα φτάσει…

Αυτή την εικόνα φέρνω στο μυαλό μου, άμα αναλογιστώ που βρισκόμαστε σήμερα ως Κύπρος…  Είτε αυτό αφορά στο Κυπριακό είτε αφορά στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας μας.

Φύγαμε από το Κρανς Μοντανά τον Ιούλιο του 2017 για να παρακαλούμε, λέμε τώρα, να επιστρέψουμε εκεί όπου είχαμε μείνει. Τότε γιατί φύγαμε; Γιατί αφήσαμε να διαρρεύσει τόσος χρόνος ανεκμετάλλευτος, ενισχύοντας το αφήγημα που θέλει Ε/κ και Τ/κ να ζουν χωριστά; Γιατί αφήσαμε να περάσουν τρία χρόνια και κάτι μήνες, με τα δεδομένα να αλλάζουν και να καθιστούν την προοπτική της λύσης ακόμα πιο δύσκολη;

Νίκος Αναστασιάδης και Μουσταφά Ακιντζί, είχαν την ευκαιρία να γράψουν ιστορία. Και να γίνουν οι ηγέτες της επανένωσης χώρας και λαού. Δεν τα κατάφεραν, με τις ευθύνες να επιρρίπτονται και στους δύο από τον ΓΓ του ΟΗΕ. Είναι, ωστόσο, ηλίου φαεινότερο, ποιος επένδυε στη λύση και ποιος στη μη λύση. Είναι γνωστό τοις πάσι ποιος έδινε αγώνα για συνέχιση των διαπραγματεύσεων και ποιος συναντούσε – μυστικά πάντα – υπέρμαχους της λύσης δύο κρατών και της συνομοσπονδίας. Και φυσικά αυτός δεν ήταν ο Μουσταφά Ακιντζί.

Την πέτρα στη θάλασσα, λοιπόν, την έριξε ο Νίκος Αναστασιάδης. Όχι για να δει που θα πέσει και ποια σχήματα θα δημιουργήσει γύρω της. Γιατί και το ένα το ήξερε και το άλλο. Το έκανε γιατί η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, την οποία επαγγελλόταν και διαπραγματευόταν στο τραπέζι των συνομιλιών, δεν είναι πια η επιθυμητή για αυτόν λύση. Και η ανάδειξη Ερσίν Τατάρ στην ηγεσία των Τ/κ, θα λειτουργήσει ως το καλύτερο άλλοθι για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ήδη, το χάσμα έχει και επισήμως καταγραφεί στην πρώτη, άτυπη, συνάντηση των δύο ηγετών. Μόνο που δεν πείθει ο κ. Αναστασιάδης, όταν αναφέρεται στην στοχοπροσήλωση του στην υπόθεση της λύσης. Άφησε να διαρρεύσουν τρία άγονα χρόνια για να παρουσιάζεται σήμερα ως ο θεματοφύλακας, τάχα, των συμφωνηθέντων στο Κυπριακό. Γιατί ο απέναντι δεν κρύβει ούτε καμουφλάρει τις θέσεις του.

Άλλες είναι οι επιθυμίες του κ. Αναστασιάδη-και είναι μακριά από τα συμφέροντα της πλειοψηφίας του λαού. Άλλη είναι η ατζέντα την οποία εξυπηρετεί, άλλες οι προοπτικές στις οποίες επενδύει και άλλες οι στοχεύσεις του.

Ατζέντα, προοπτικές και στοχεύσεις που εξυπηρετούν τον ίδιο και μια μερίδα ομοϊδεατών του. Κι έχουν να κάνουν με την ανορθόδοξη ανάπτυξη της χώρας μας. Της μισής μας χώρας.

Ο αγώνας για την Κύπρο που μας αξίζει, συνεχίζεται. Και δε θα σταματήσουμε ποτέ να παλεύουμε για τη μία Κύπρο, την επανενωμένη Κύπρο, πατρίδα όλων των παιδιών της.

Αναστασιάδης και Τατάρ -ενδόμυχα και όχι στα φανερά- έχουν πολλές συγκλίσεις απόψεων και στοχεύσεων. Μόνο που με αυτές δεν εξυπηρετείται ποσώς το καλώς νοούμενο συμφέρον του συνόλου του κυπριακού λαού και πρωτίστως των μη προνομιούχων συμπατριωτών μας, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Εξυπηρετείται μια κάστα προνομιούχων και στη μια και στην άλλη περίπτωση, μια νομενκλατούρα που έμαθε να νέμεται εξουσίες και προνόμια και να ζει πλουσιοπάροχα και παρασιτικά σε βάρος όλων των υπολοίπων. Απομένει στην κοινωνία των πολιτών να πάρει το λόγο και να υποδείξει το δρόμο. Δεν υπάρχει άλλη οδός από την επανένωση. Μόνο έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για ειρήνη και ευημερία όλων των Κυπρίων. Η κοινωνία των πολιτών οφείλει να οδηγήσει τους Αναστασιάδη και Τατάρ εκεί όπου επιβάλλεται για να έχει η πατρίδα μας μέλλον.

 

  • Δημοσιογράφος

Related Articles

Back to top button